3 - و با نيكى كردن منزلت ها بزرگ گردد ( زيرا هر كس احسان كننده را ارجمند مى نگرد ) 4 - و با فروتنى نعمت تمام مىشود ( خدا هر كه را نعمت داد و او با مردم فروتنى نمود سپاسگزارى كرده و سزاوار نعمت بسيار مى گردد ، يا اگر شخص به كسى نعمت رساند و با او فروتنى نمايد نعمت را تمام كرده ) 5 - و با تحمّل رنجها و سختيها ( ى مردم ) بزرگى واجب و لازم مىشود ( زيرا شخص اگر از سختيها و رنجها تنگدل نگشت بزرگى و مهترى يابد و شايستهء سرورى گردد ) 6 - و با رفتار خوب و پسنديده دشمن شكست مى خورد ( زيرا مردم به او رو آورده دشمن را تنها مى گذارند ، يا با رفتار پسنديده دشمن مغلوب مىشود ) 7 - و با حلم و بردبارى از سفيه و كم خرد ياوران او بسيار گردند ( زيرا مردم او را بر اثر حلم و بردباريش كمك مى نمايند ، و همين معنى در فرمايش يك صد و نود و هفت گذشت ) .
216 - امام عليه السلام ( در اهميت تندرستى ) فرموده است
: 1 - شگفتا از غافل ماندن رشكبران از تندرستى بدنها ( ى مردم يعنى عجب است كه رشكبران بمال و جاه ديگران رشك مى برند و به سلامتى و تندرستى آنها كه بزرگترين نعمتها است رشك نمى برند ) .
217 - امام عليه السلام ( در زيان آز ) فرموده است
: 1 - آزمند ( مانند اسير و گرفتار ) در بند ذلّت و خوارى است ( چون همه او را كوچك و خوار شمرده به او اهميّت نمى دهند ) .
218 - از امام عليه السلام معنى ايمان را پرسيدند آن حضرت ( در معنى حقيقى آن ) فرمود
: 1 - ايمان ( گرويدن ) معرفت و شناختن بدل ( اعتقاد و باور نمودن ) و اعتراف به زبان و انجام دادن