202 - امام عليه السلام ( در پند و اندرز ) فرموده است
: 1 - بخشش نگهبان آبروها است ( مردم از بخشش كننده خوشنود بوده آبروى او را حفظ مى نمايند ) 2 - و بردبارى دهن بند نادان و نابردبار است ( بردبارى نادان را از هرزه گوئى باز داشته و بدى را مى گرداند ) 3 - و گذشت ( از گناه ) زكات فيروزى است ( هر كه بر دشمن فيروزى يابد زكات آن گذشت از او است ) 4 - و دورى نمودن از كسى كه بيوفائى نمود عوض تو است ( از دوست بيوفا دل برداشته دورى كن تا بيوفائيش را تلافى كرده باشى ) 5 - و مشورت نمودن ( و راه راست جستن ) همان هدايت و راه يا بى است ، 6 - و كسى كه به رأى و انديشهاش ( از مشورت با ديگران ) بى نياز شد خود را در خطر و تباهى افكند ، 7 - و شكيبائى سختيهاى روزگار را دور مى نمايد ، 8 - و بيتابى از يارى كنندگان زمانه است ( زيرا زمانه آمادهء پير نمودن و نيست كردن است و بيتابى هم همين كار را انجام مىدهد ) 9 - و بزرگترين توانگرى آرزو نداشتن است ، 10 - و بسا عقل و خرد كه اسير و گرفتار هوا و خواهشى است كه بر او فرمانروا است ( هواى نفس بسيارى از مردم بر عقولشان مسلّط است ) 11 - و از رسيدن و دست يافتن به كار نيك نگاهدارى تجربه و آزمايش است ، 12 - و دوستى ( با مردم ) خويشاوندى است كه بهره برده شده ، 13 - و از دلتنگ و رنجيدهء ( از خود ) ايمن مباش ( راز خويش با او مگو و بعهد و پيمانش دل مبند ) .
203 - امام عليه السلام ( در زيان خود پسندى ) فرموده
: 1 - خود بينى شخص يكى از رشكبران خرد او است ( زيرا مقتضى عقل زياده كردن خوهاى نيكو است و خود بينى جلوگير آن مى باشد پس مانند آنست كه