با اعضاء ( دست و پا و چشم و گوش و زبان و مانند آنها ) است .
219 - امام عليه السلام ( در زيان برخى از صفات ناشايسته ) فرموده است
: 1 - كسى كه براى ( بدست نياوردن كالاى ) دنيا اندوهگين شود بقضاء و قدر خدا خشمگين گشته است ( زيرا راضى نبودن شخص بنصيب و بهرهء دنيا در حكم راضى نبودن او است به آنچه براى او مقدّر شده است ) 2 - و كسى كه از اندوهى كه به او رو آورده ( نزد ديگرى ) گله نمايد از پروردگارش شكايت كرده ( و اين نشانهء ضعف و سستى ايمان است ، زيرا صبر و شكيبائى را از دست داده ) 3 - و كسى كه نزد توانگرى رفته براى توانگريش به او فروتنى كند دو سوّم دينش از دست رفته ( زيرا اهميّت دادن بمال و دارائى ضعف و سستى است در يقين و باور به خدا و فروتنى عملى است براى غير خدا پس باقى نمانده مگر اعتراف به زبان ) 4 - و كسى كه قرآن بخواند و پس از مرگ به آتش برود از كسانى است كه آيات خدا را استهزاء ميكنند ( زيرا اگر قرآن را با اعتقاد و باور بخواند بايد بمضمون آن عمل كند و عمل به قرآن مستلزم بهشت رفتن است پس خوانندهء قرآن اگر به دوزخ برود دليل بر آنست كه بمضمون آن اعتقاد نداشته است ) 5 - و كسى كه دلش به دوستى دنيا شيفته گردد دلبسته شود از دنيا بسه چيز : اندوهى كه از او جدا نگردد ( زيرا اگر نيابد اندوهگين باشد و اگر يافت براى افزونى و نگهدارى اندوه خورد ) و حرصى كه دست از او بر ندارد ( و پيوسته دلش را در كشاكش بيم