467 - امام عليه السلام ( در سود قناعت ) فرموده است
: 1 القناعة ( تا آخر ، اين فرمايش عينا همان فرمايش پنجاه و چهارم است كه ترجمه و شرحش بيان شد ) .
468 - امام عليه السلام به زياد ابن ابيه فرمود
هنگاميكه او را بر فارس و جاهايى كه در قلمرو آن بود جانشين عبد اللّه ابن عبّاس گردانيد در ضمن سخن درازى كه بين ايشان بود و او را در آن سخن از پيش گرفتن ماليات ( از رعيّت ) نهى نمود : 1 عدل و انصاف را ( با رعيّت ) به كار بر ، و از بيراهه رفتن و ستم بترس ، زيرا بيراهه رفتن ( بى انصافى ) منجرّ به آوارگى ( آنان ) مىشود ، و ظلم و ستم به شمشير ( نزاع و زد و خورد بين رعيّت و والى ) مى كشاند ( يا ستم سبب مىشود كه والى بدست رعيّت كشته شود ) .
469 - امام عليه السلام ( در بارهء گناه ) فرموده است
: 1 أشدّ الذّنوب ما استخفّ ( تا آخر ، اين فرمايش عينا همان فرمايش سيصد و چهلم است كه ترجمه و شرحش گذشت جز آنكه در آن ما استهان بجاى ما استخفّ بيان شده و معنى هر دو يكى است )