470 - امام عليه السلام ( در ترغيب به ياد دادن به نادان ) فرموده است
: 1 خداوند از نادانان عهد و پيمان نگرفت كه ياد گيرند تا اينكه از دانايان عهد و پيمان گرفت كه ياد دهند ( وقتى بر نادان واجب گردانيد كه ياد گيرند كه بر دانا واجب گردانيده بود كه او را ياد دهد و دانش خود را پنهان ننمايد ) .
471 - امام عليه السلام ( در نكوهش برنج انداختن دوست ) فرموده است
: 1 بدترين برادران ( دوستان ) كسى است كه براى او شخص برنج افتد ( دوستى با او سبب آزار و رنج گردد . سيّد رضىّ « رحمه اللّه » فرمايد : ) زيرا تكليف يعنى زيادهء از طاقت سبب مشقّت و رنج است و آن شرّ و بدى است كه لازم برادر و دوستى است كه براى او رنج برده مىشود پس او بدترين برادران مى باشد .
472 - امام عليه السلام ( در بارهء از دست دادن دوست ) فرموده است
: 1 هر گاه مؤمن برادر ( دوست ) خود را بخشم آورد ( يا شرمنده گرداند ) پس با او جدائى نموده است ( خشم آوردن يا شرمنده ساختن سبب جدائى است . سيّد رضىّ « رحمه اللّه » فرمايد : ) گفته مىشود : حشمه و أحشمه هر گاه او را بخشم آورد ، و گفته شده است : ( بمعنى ) او را شرمنده سازد ، و احتشمه ( يعنى ) خشم يا شرمندگى را براى او خواهد و آن گمان