بردن به جدائى او است ) .
در اين هنگام كه كار ما پايان مى يابد با دست كشيدن از آنچه برگزيديم از سخن امير المؤمنين عليه السّلام خداوند سبحان را سپاس مى گزاريم به آنچه به آن منّت نهاد از توفيق و جور شدن اسباب كار ما براى گرد آوردن آنچه پراكنده بود ، و نزديك گردانيدن آنچه دور بود از سخنان آن حضرت ، و قصد داريم همانطور كه در اوّل كتاب قرار گزارديم ورقهاى سفيد چندى در آخر هر باب زيادة كنيم تا آنچه از دست رفته بگيريم و آنچه بدست آمده ملحق سازيم ، و شايد سخنى كه پنهان بوده براى ما آشكار شود ، و پس از دورى بما برسد ، و اسباب كار ما جور نشده است مگر بكمك و يارى خدا ، به او توكّل و اعتماد مى نماييم ، و او ما را بس است و نيكو وكيل و ياورى است .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 1306
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٣٠٦