451 - امام عليه السلام ( در اعتماد نداشتن بتدبير و پايان بينى ) فرموده است
: 1 قضاء و قدر الهىّ بر حسابگرى ( بنده چيزى را براى خود ) پيشى مى گيرد بطوريكه ( گاهى ) آفت و تباهى در تدبير و پايان بينى مى باشد ( پس نبايد شخص دست از توكّل برداشته بتدبير و انديشهء خود اطمينان نمايد . سيّد رضىّ « عليه الرّحمة » فرمايد : ) اين معنى پيش از اين ( در فرمايش شانزدهم ) به روايتى كه الفاظ آن با اين الفاظ تفاوت دارد گذشت .
452 - امام عليه السلام ( در بردبارى و شتاب نكردن ) فرموده است
: 1 حلم و تأنّى دو فرزند يك شكمند كه آنها را بلندى همّت و ارادهء پا برجا مى زايد ( بردبارى و شتاب نكردن در يك درجه و يك پايه هستند ، زيرا همانطور كه شخص بلند همّت زود بخشم نيامده حلم مى ورزد همچنين در كارها شتاب ننموده پايان را مى نگرد ) .
453 - امام عليه السلام ( در نكوهش غيبت ) فرموده است
: 1 غيبت و سخن گفتن پشت سر گوشش ناتوان است ( تنها وسيلهاى كه شخص ناتوان مىتواند به آن از دشمن انتقام كشد يا بر كسى حسد و رشك برد بد گوئى پشت سر او است ) .
454 - امام عليه السلام ( در آزمايش بندگان ) فرموده است
: 1 چه بسا كسى بسبب گفتار نيك ( مردم ) در بارهء او در فتنه و سختى افتاده ( ترجمه و شرح اين جمله در فرمايش يك صد و دوازدهم گذشت ) .