به خوردن هر چه مى بيند و در خوردن افراط مى نمايد و در نتيجه بنفخ و اسهال گرفتار مىشود ، و شايد مراد اين باشد كه اگر شخص در پس و آيندهء خود بنگرد از گرفتاريها و پيشآمدهاى بد رهائى يابد ، پس چشم بند مؤخّر انسان است و هر گاه آن را بسته مؤخّر و آيندهء خود را ننگرد ممكن است بفتنه و بلاء گرفتار شود . سيّد رضىّ « رحمه اللّه » فرمايد : ) اين فرمايش از كنايات شگفت آور است گويا حضرت نشستنگاه را بظرف و چشم را به بند تشبيه فرموده و چون بند باز شود ظرف به حال خود نمى ماند ( آنچه در آنست بيرون مى آيد ) و مشهورتر و آشكارتر آنست كه اين گفتار از فرمايش پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مى باشد ، و گروهى آن را از امير المؤمنين عليه السّلام روايت كردهاند ، و اين مطلب را مبرّد در كتاب المقتضب در باب اللّفظ بالحروف بيان كرده است ، و ما در بارهء اين كنايه در كتاب خود كه مجازات الاثار النّبويّة ناميده شده است گفتگو نمودهايم .
459 - امام عليه السلام در سخنى ( در بارهء عمر ابن خطاب ) فرموده است
: 1 و ( بعد از ابو بكر ) فرمانروا شد بر مردم فرماندهى ( عمر بمقام خلافت نشست ) پس ( امر خلافت را ) برپا داشت و ايستادگى نمود ( بر همه تسلّط يافت ) تا آنكه دين قرار گرفت ( همچنانكه شتر هنگام استراحت پيش گردن خود را بر زمين نهد ، اشاره باينكه اسلام پس از فتنه و هياهوى بسيار از او تمكين نموده زير بارش رفتند ) .
460 - امام عليه السلام ( در پيشآمدهاى ناروا ) فرموده است
: 1 مى آيد بر مردم روزگار بسيار گزنده