441 - امام عليه السلام ( در بارهء عزت نفس ) فرموده است
: 1 هر كس را نفس كريم و بزرگوار شد ( خود را ارجمند دانست ) شهوتهايش نزد او خوار مى گردد ( از آن پيروى ننمايد تا بذلّت و خوارى نيفتد ) .
442 - امام عليه السلام ( در زيان شوخى ) فرموده است
: 1 مردى شوخى نكرد از هر جور شوخى مگر آنكه پارهاى از عقل خود را رها كرد رها كردنى ( شوخى باعث سبكى عقل مىشود ) .
443 - امام عليه السلام ( در بارهء آميزش با يكديگر ) فرموده است
: 1 بى اعتنائى تو بكسيكه به تو رغبت دارد ( باعث ) كمى نصيب و بهره است ، و رغبت تو بكسيكه به تو بى اعتناء است ( سبب ) ذلّت و خوارى نفس است .
444 - امام عليه السلام ( در نكوهش عبد الله ابن زبير ) فرموده است
: 1 همواره زبير مردى از ( خويشان ) ما اهل بيت بود تا وقتى كه پسر شؤم او عبد اللّه پديد آمد ( عبد اللّه خويشاوندى را با ما بريد زيرا او اگر چه از اصحاب رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بود ولى بعد از آن حضرت زنديق گشت يعنى در باطن كافر گرديده و آشكارا اظهار ايمان مى نمود چنان كه مرحوم مامقانىّ در كتاب تنقيح المقال فرموده ، و از مرحوم مجلسىّ است در كتاب بحار الأنوار : عبد اللّه ابن زبير بنى هاشم را دشمن مى داشت ، و علىّ عليه السّلام را لعن نموده دشنام مى داد ، خلاصه اين فرمايش را كه نويسندگان سنّى و شيعه در كتابهاشان نقل نمودهاند در نسخ نهج البلاغه نيست ما آن را از نسخهء ابن ابى الحديد نقل نموديم ) .