373 - امام عليه السلام ( در بارهء سخن ) فرموده است
: 1 - سخن در قيد و بند تو مى باشد تا آن را نگفتهاى و چون به زبان آوردى تو در بند آن هستى ( پيشتر تو بر آن مسلّط بودى و اكنون آن بر تو چه سود رساند چه زيان ) 2 - پس زبانت را ( در خزينهء دهان ) نگاه دار چنان كه طلا و نقره را در خزينه مى نهى كه بسا يك كلمه نعمتى را از دست مىدهد و عذاب و گرفتارى پيش مى آورد ( بنا بر اين بايد پرگوئى نكرده پيش از انديشه سخن نگفت ) .
374 - امام عليه السلام ( نيز در بارهء سخن ) فرموده است
: 1 - آنچه را نمى دانى مگو ( چون يا دروغ است يا احتمال دروغ در آن مى رود و ديگر از سخن روى جهل و نادانى واجب است دورى گزيد ) بلكه هر چه را هم ميدانى مگو ( چون ممكن است براى خودت يا براى ديگرى زيان داشته باشد مانند فاش كردن راز كسى ) زيرا خداوند سبحان بر همهء اعضاء و اندام تو احكامى را واجب كرده كه روز قيامت به آنها بر تو دليل و بهانه مى آورد ( مثلا مى فرمايد به تو زبان دادم كه سخن حقّ و بجا بگوئى و چون اطاعت نكردى شايستهء عذاب و كيفر هستى ) .
375 - امام عليه السلام ( در ترغيب به دورى از معصيت ) فرموده است
: 1 - بترس از اينكه خدا ترا در معصيت خود ببيند و نزد طاعتش نيابد كه از زيانكاران مى باشى ، 2 - و هر گاه توانا باشى بر طاعت خدا توانا باش ، و اگر ناتوان بودى از معصيت خدا ناتوان باش ( نه آنكه نماز را بر اثر ضعف و سستى