بزرگى و نيكبختى او نشود . اين فرمايش بعينه همان فرمايش بيست و دوم است مگر اينكه در آنجا لم يسرع به حسبه نقل شده يعنى مقام و منزلتش او را تند نمى گرداند ، سيّد رضىّ « عليه الرّحمة » فرمايد : ) و در روايت ديگرى است : 2 - كسى كه مقام و منزلت خود را از دست داد مقام و منزلت پدرانش به او سود نمى رساند ( در بيشتر نسخ نهج البلاغه اين فرمايش ضبط نشده ما آن را از نسخهء ابن ابى الحديد و شيخ محمّد عبده نقل نموديم ) .
379 - امام عليه السلام ( در بارهء كوشش در كار ) فرموده است
: 1 - هر كه چيزى را بجويد آن را يا بعض آن را خواهد يافت ( زيرا خواستن آماده است براى بدست آوردن ، اگر استعداد و آمادگى بر آن كامل باشد همه را بدست آورد ، و اگر كامل نباشد كمبود خواسته شده باندازهء كمى استعداد مى باشد ) .
380 - امام عليه السلام ( در نيكى و بدى حقيقى ) فرموده است
: 1 - خوشى و نيكى ( سود دنيا ) كه پس از آن آتش باشد ( موجب كيفر الهىّ گردد در حقيقت ) خوشى و نيكى نيست ، و ناخوشى و بدى ( سختى دنيا ) كه پس از آن بهشت باشد ( در حقيقت ) ناخوشى و بدى نيست ، 2 - و هر نعمتى پائين تر از بهشت كوچك و بى اهميّت است ، و هر بلاء و گرفتارى كمتر از آتش آسايش و آسودگى است ( زيرا نعمتى را نعمت توان گفت كه پى آن كيفر نباشد و سختى را سختى توان دانست كه پى آن آسايش هميشگى نباشد ) .