( در جنگ صفّين در بارهء امر بمعروف و نهى از منكر ) مى فرمود : 1 - اى مؤمنين ، هر كه ببيند ظلم و ستمى به كار مى برند و مردم را بمنكر و ناپسنديدهاى مى خوانند و آن را بدل انكار كند پس ( از باز پرسى روز رستخيز ) رهائى يافته و ( از گناه ) بيزارى جسته است ( اين هنگامى است كه نتواند بدست و زبان انكار نمايد يا از خوف و ضرر ايمن نباشد ، خلاصه حكم آن باختلاف موارد مختلف مى گردد ) 2 - و هر كه آن را به زبان انكار كند اجر و مزد يافته و پاداشش از انكار كنندهء بدل بيشتر است ، 3 - و هر كه آن را با شمشير ( زد و خورد ) انكار كند تا كلمهء خدا ( دين و توحيد و طاعت ) بلندتر و كلمهء ستمكاران ( شرك و كفر و ضلالت و معصيت ) پست تر باشد او كسى است كه به راه رستگارى رسيده و بر راه راست ( خدا پسند ) قيام نموده ، و يقين و باور ( به خدا و رسول ) در دل او روشن ( هويدا ) گشته است .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 1263
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٢٦٣