بندگانش را مى پذيرد و از گناهان « آنها » مى گذرد ، و در س 2 ى 255 مى فرمايد : اللّهُ لا إلِهَ إِلّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ يعنى كيست آنكه « روز قيامت » در پيشگاه او « گناه كارى را » شفاعت كند مگر باذن و فرمان او ) 2 - و هيچ گنجى بى نياز كنندهتر از قناعت ، و هيچ دارائى فقر را جلوگيرتر از تن دادن به روزى رسيده نمى باشد ، 3 - و هر كه به آنچه به او رسيده اكتفاء نمايد به آسودگى پيوسته و در آسايش فرود آمده ، 4 - و رغبت و ميل به دنيا كليد سختترين رنج و مركب گرفتارى است ، 5 - و آز و گردنكشى و رشك شخص را به افتادن در گناهان مى خوانند ، 6 - و بد كارى همهء بديها و زشتيها را گرد مى آورد ( در بر دارد ) .
364 - امام عليه السلام بجابر ابن عبد الله انصارى ( از نيكان اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله در بارهء پايدارى دين و دنيا ) فرموده است
: 1 - اى جابر ، قوام و برپا بودن دين و دنيا به چهار كس است : عالمى كه علم خود به كار برد ( به آن رفتار نمايد و بمردم بياموزد ) و جاهلى كه ننگ نداشته باشد از اينكه ياد گيرد ، و توانگرى كه به نيكى و احسان خود ( در بارهء ديگرى ) بخل نورزد ، و فقيرى كه آخرت خويش را به دنيا نفروشد پس هنگاميكه عالم علم خود را به كار نبرد جاهل از آموختن و ياد گرفتن ننگ خواهد داشت ، و هنگاميكه غنىّ