زيرا تند خو ( پس از آرامش از تندى كه كرده ) پشيمان مىشود ( همانطور كه ديوانه چون بهبودى يافت از آنچه كرده پشيمان مى گردد ) پس اگر پشيمان نشود ديوانگى او پا بر جا است .
248 - امام عليه السلام ( در سود رشك نبردن ) فرموده است
: 1 - درستى تن از كمى رشك بردن است ( زيرا غمّ و اندوه بيمارى آرد ، و رشكبر به اندوه بسيار گرفتار و از تندرستى بى بهره است ) .
249 - امام عليه السلام به كميل ابن زياد نخعى ( از نيكان اصحاب خود ، در بارهء سود دل بدست آوردن ) فرموده است
: 1 - اى كميل خويشان خود را وادار كه روز بروند پى تحصيل خوهاى نيكو ، و شب بروند پى حاجت و درخواست كسى كه درخواست ( براى بر آوردن درخواستها بروند اگر چه درخواست كنندگان خواب باشند ) 2 - سوگند بكسيكه شنوايى او آوازها و فريادها را احاطه نموده نيست كسى كه دلى را شاد و خرّم گرداند مگر آنكه خداوند عوض آن شادى و خرّمى برايش لطف و مهربانى ( خوشى معنوىّ كه بر اثر انجام كار نيك به شخص رو مى آورد ) بيافريند كه هرگاه اندوهى به او برسد آن مهربانى به سمت آن اندوه مانند آب در نشيب روان گردد تا مصيبت را از او دور سازد چنان كه شتر غريب را دور مى نمايند ( شتر دار شتر غريب را از گلهء شتر خود يا از آبشخور آنها دور مى گرداند ) .