4 - و روزه را براى آزمايش اخلاص مردم ، 5 - و حجّ ( به مكهّ رفتن ) را براى قوّت يافتن دين ( چون بر اثر گرد آمدن طوائف مختلفه عظمت و بزرگى اسلام آشكار مى گردد ) 6 - و جهاد را براى ارجمندى اسلام ( و شكست دادن كفّار ) 7 - و امر بمعروف ( فرمان دادن به كار پسنديده ) را براى اصلاح عوامّ ( و سوق دادن آنان به راه سعادت و نيكبختى ) 8 - و نهى از منكر ( باز داشتن از كار ناشايسته ) را براى جلوگيرى ( معاصى و گناهان ) از كم خردان ، 9 - و صلهء رحم ( پيوند به خويشان ) را براى زياده شدن عدد ( ايشان ، چون در پيوند خويشان با هم عدد انصار و ياورانشان بسيار گردد ) 10 - و قصاص ( كشتن كشنده يا زخم زدن زخم زننده ) را براى محفوظ بودن خونها ، 11 - و برپا داشتن حدود ( انجام دادن كيفرهايى كه مثلا براى مى گسار و روزهخوار و زناكار مقرّر گشته ) را براى اهميّت دادن بحرامها و نهى شدهها ، 12 - و نياشاميدن شراب را براى محفوظ داشتن خرد ( از فساد و بدى ) 13 - و دورى از دزدى را براى به كار داشتن پاكدامنى ( از دست درازى بمال مردم ) 14 - و زنا نكردن را براى درست ماندن نسب و خويشى ( چون زنا نسب را مشتبه سازد و باعث اختلال نظام عالم شود ) 15 - و ترك لواط را براى بسيار شدن نسل و فرزندان ، 16 - و شهادتها را براى كمك خواستن بر انكار شدهها ( تا بر اثر انكار حقوق كسى پايمال نشود ) 17 - و دروغ نگفتن را براى نمايان ساختن بزرگى راستى ( كه آسايش مردم وابستهء به آنست ) 18 - و سلام و درود ( بر يكديگر ) را براى ايمنى و آسودگى از جاهاى ترس ( چون مراد از سلام عليكم آنست كه بين من و شما زد و خوردى نيست بلكه صلح و آشتى است ) 19 - و امامت و پيشوايى را براى نظم و آرامش ( كارهاى ) مردم ( زيرا امام و پيشواى توانا ستمگر را از ستمگرى باز داشته و حقّ مظلوم و ستمكشيده را بستاند و كارها نظم و آرامش گيرد ) 20 - و طاعت و پيروى ( از امام ) را براى بزرگ شمردن ( مقام ) امامت ( چون از امامت بهرهاى نمى رسد مگر به پيروى مردم از او ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 1198
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١١٩٨