( ناگفته نماند كه حقّ سپاس خدا در هر نعمتى به تناسب آن است مثلا كسى را كه خدا دولت و جاه بخشيده بايد با ناتوانان همراهى و فروتنى كند ، و هر كه را عزيز و ارجمند گردانده بايد خود را ذليل و خوار پندارد ، و هر كه را مال و دارائى داده بايد به بيچارگان و مستمندان و خويشان ببخشايد ، و هر كه را علم و دانائى عطا فرموده بايد به اهلش ياد دهد ) .
237 - امام عليه السلام ( در بارهء توانائى ) فرموده است
: 1 - هرگاه توانائى و دست يافتن ( بر چيزى ) فراوان شود شهوت و خواهش ( بر آن ) كم گردد ( زيرا كسى كه به چيزى كم دسترس داشته باشد ميل و خواهش او هميشه متوجهّ آنست و مى ترسد مبادا از دست برود ، ولى آنكه در دسترس دارد ميل و خواهشش اندك است چون مطمئنّ است كه هرگاه بخواهد آماده است ) .
238 - امام عليه السلام ( در ترغيب بشكر ) فرموده است
: 1 - از رميدن و دور شدن نعمتها ( بر اثر كفران و ناسپاسى ) بترسيد كه هر گريختهاى را بازگشت نمى باشد ( و هر گريختهاى كه ممكن است باز نگردد شايسته نيست كارى كرد كه بگريزد ) .
239 - امام عليه السلام ( در بارهء جوانمرد ) فرموده است
: 1 - ( دوست ) جوانمرد از خويشاوند مهربانتر است ( زيرا مهربانى او طبيعىّ است و مهربانى خويشاوند گاه باشد كه از روى تكلّف و رنج است ) .