قسمت دوازدهم نامه
34 و بدان آن خدائى كه بدست ( قدرت و توانائى ) او است خزانههاى آسمانها و زمين دعاء و درخواست را به تو اجازه داده ، و پذيرفتن را ضامن گشته است ، و به تو فرموده كه از او بخواهى تا ببخشد ، و رحمت و مهربانى بطلبى تا مهربانى كند ، و بين تو و خود كسى را نگذاشته كه او را از تو بپوشد ، و ترا ناچار نگردانيده كه نزد او شفيع و ميانجى ببرى ، و ترا از توبه و بازگشت جلو نگرفته اگر بدى كرده باشى ، و بكيفر ( گناه ) تو شتاب ننموده ، و رسوايت نكرده آنجا كه شايستهء رسوا شدن بودى ، و در پذيرفتن توبه و بازگشت به تو سخت نگرفت ، و بسبب گناه ترا در تنگى نيانداخت ، و از رحمت نوميد نفرمود ، 35 بلكه خوددارى ترا از گناه حسنه و كار نيك قرار داد ، و سيئّه و كار بد ترا يك گناه و حسنه و كار نيكويت را ده برابر شمرد ، و براى تو در توبه و بازگشت و خوشنود ساختن را گشود ، پس هر وقت او را بخوانى صدايت را مى شنود ، و هرگاه با او مناجات و راز و نياز كنى راز دلت را ميداند ، پس خواست خود را به او مى رسانى ، و راز دلت را پيشش آشكار مى سازى ، و از اندوههايت به او شكايت و درد دل ميكنى ، و از او چارهء گرفتاريهايت را مى خواهى ، و بر كارهايت كمك و يارى مى جويى ، و از خزانههاى رحمتش مى خواهى آنچه را كه غير او بر بخشيدنش توانا نيست : از قبيل درازى زندگانيها و درستى تنها و فراخى روزيها 36 و در دو دست تو كليدهاى خزانههايش را نهاده به چيزى كه براى تو در آن از درخواست از او اجازه فرموده ، پس هرگاه بخواهى بسبب دعاء درهاى نعمتش را بگشائى ، و پى در پى رسيدن بارانهاى رحمتش را درخواست نمائى ، بايد دير اجابت و پذيرفتن خدا ترا نوميد نگرداند ، زيرا بخشش باندازهء نيّت و تصميم است ( اجابت دعاء بسته بخلوص نيّت و استقامت است ) 37 و بسا اجابت تو بتأخير افتد تا پاداش براى درخواست كننده بزرگتر و بخشش براى اميدوار بيشتر باشد