قسمت يازدهم نامه
30 و بدان كه در جلوت راهى است دور و دراز و بسيار سهمگين ، و در آن ترا بى نيازى نيست از طلب نيكى و توشه برداشتن به مقدارى كه ترا برساند با سبك بودن پشتت ( از بار گران معاصى و نافرمانيها ) پس بيش از طاقت و توانائى بر پشت خود بار مكن كه سنگينى آن ترا بيازارد ( كه در راه مانده خود را نتوانى به ديگران برسانى ) 31 و هرگاه نيازمند و درماندهاى را بيابى كه توشهء ترا بسوى روز رستخيز ببرد و فردا در هنگام نيازمنديت آن را به تو برساند پس او را غنيمت شمرده توشهء خود را بر او بنه ، و بسيار به او كمك كن در حالى كه توانا هستى كه شايد ( روز تنگدستى ) او را بطلبى و نيابى ، 32 و غنيمت بدان كسى را كه در زمان بى نيازيت از تو وام بخواهد تا در روز تنگدستيت به تو پس دهد . 33 و بدان كه در جلو تو گردنهء بسيار دشوارى است ، كه در آن سبكبار از گرانبار خورسندتر است ، و كند رفتار از تندرو زشت و درماندهتر است ، و فرودگاه تو در آن راه ناچار بر بهشت است يا بر آتش ، پس پيش از رسيدنت ( به آن سرا ) براى خود پيشروى بفرست ( تا برايت جاى آسايش و خرّمى بدست آورد ) و پيش از رفتنت منزلى آماده ساز كه بعد از مرگ وسيلهء خوشنود گرداندن نيست ، و كسى به دنيا بر نمى گردد ( در آنجا كار نيكى نمى توان انجام داد تا از گناه در گذرند و به دنيا باز گشتى نمى باشد تا از كردار زشت توبه نمايند ) .