قسمت بيستم نامه
74 - و از صلح و آشتى را كه رضاء و خوشنودى خدا در آنست و دشمنت ترا به آن بخواند سرپيچى مكن ، زيرا در آشتى راحت لشگريان و آسايش اندوهها و آسودگى براى ( اهل ) شهرهايت است ( چنان كه خداوند در قرآن كريم س 8 ى 61 مى فرمايد : وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ إنِهَُّ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ يعنى اگر دشمنان به صلح و آشتى گراييدند تو نيز آن را بپسند و « اگر در باطن مكر و حيله به كار برده به صلح و آشتى مى خواهند ترا فريب دهند مترس » كار خود به خدا واگزار كه خدا « به گفتارشان » شنوا و « به انديشههاشان » دانا است ) ولى از دشمنت پس از آشتى او سخت برحذر باش و بترس ، زيرا دشمن چه بسيار خود را نزديك گرداند تا غافل گير كند ( آنگاه كار حريف را بسازد يا او را در سختى اندازد ) پس احتياط و استوار كارى را پيشه كن و زير بار حسن ظنّ و نيكو گمانى به زودى مرو ( مؤمن با اينكه به همه كس نيك بين است در امور اجتماعى بايد از زيان نفاق و دوروئى و مكر دشمن آگاه و هشيار باشد ) 75 - و اگر بين خود و دشمنت پيمانى بستى و او را از جانب خويش ( جامهء ) امان و آسودگى پوشاندى ( پناه دادى ) به پيمانت وفادار باش و پناه دادنت را بدرستى رعايت كن ، و خود را سپر پيمان و زنهارى كه دادهاى قرار ده ، زيرا چيزى