قسمت دهم نامه
40 - پس براى قضاوت و داورى بين مردم بهترين رعيّتت را اختيار كن كسى كه كارها به او سخت نيايد ( از عهدهء هر حكمى بر آيد نه آنكه ناتوان باشد ) و نزاع كنندگان در ستيزه و لجاج رأى خود را بر او تحميل ننمايند ، و در لغزش پايدارى نكند ، و از بازگشت بحقّ هرگاه آن را شناخت درمانده نشود ( چون بخطاء خود آگاه شد يا او را به آن لغزش آشنا نمودند باز گردد ، نه آنكه بر اشتباه خويش ايستادگى نمايد ) و نفس او بطمع و آز مائل نباشد ( زيرا اگر طمع داشته باشد نمى تواند بحقّ حكم كند ) و ( در حكم دادن ) به اندك فهم بدون به كار بردن انديشهء كافى اكتفاء نكند ( بلكه جستجو نمايد تا منتهى درجه آنچه لازمست بدست آورد ) و كسى كه در شبهات تأمّل و درنگش از همه بيشتر باشد ( در امر مشتبه تا حقيقت را بدست نياورد حكم ندهد ) و حجّت و دليلها را بيش از همه فرا گيرد ، و كمتر از همه از مراجعهء داد خواه دلتنگ گردد ، و بر ( رنج بردن در ) آشكار ساختن كارها از همه شكيباتر و هنگام روشن شدن حكم از همه برندهتر باشد ( چون بمطلب پى برد فورى حكم آن را بدهد و تأخير نياندازد كه موجب سرگردانى نزاع كنندهها شود ) كسى كه بسيار ستودن او را به خود بينى وا ندارد ، و بر انگيختن و گول زدن او را مائل ( به يكى از دو طرف ) نگرداند ، و حكم دهندگان