قسمت نهم نامه
38 - پس رنج و كار هر يك از آنان را براى خودش بدان ، و رنج كسى را به ديگرى نسبت مده ( تا رنج برده از عدل و انصاف والى نوميد نگردد و ديگران هم به كارهاى بزرگ اقدام كنند ) و بايد در پاداش به او هنگام بسر رساندن كارش كوتاهى ننمايى ، و بايد بزرگى كسى ترا بر آن ندارد كه رنج و كار كوچك او را بزرگ شمارى ، و پستى كس ترا وادار نسازد كه رنج و كار بزرگش را كوچك پندارى ( زيرا چنين رفتار بر خلاف عدل و دادگرى است ، و سبب بى رغبتى كار گردانان در انجام كارها مىشود ) . 39 - و در كارهاى مشكلى كه درمانى و كارهايى كه بر تو مشتبه گردد ( كه براى دانستن حكم حقّ سرگردان باشى ) به ( كتاب ) خدا و ( سنّت ) پيغمبر او باز گردان كه خداوند سبحان براى گروهى كه خواسته هدايت و راهنمائى كند ( در قرآن كريم س 4 ى 59 ) فرموده : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ ، فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فرَدُوُّهُ إِلَى اللّهِ وَ الرَّسُولِ يعنى اى كسانى كه ايمان آوردهايد از خدا و رسول و اولى الأمر از خودتان ( امام و پيشوا خليفهء بر حقّ و جانشين پيغمبر اكرم ) اطاعت و پيروى نمائيد ، پس اگر در حكمى اختلاف پيدا كنيد به خدا و رسولش رجوع نمائيد ( از روى هواى نفس قضاوت نكنيد كه سبب تباهكارى گردد ) پس رجوع به خدا فرا گرفتن محكم از كتاب او ( آنچه در معنى آن اشتباه و ترديدى نيست ) مى باشد ، و رجوع برسول فرا گرفتن سنّت ( احكام ) او است سنّتى كه گرد مى آورد و پراكنده نمى سازد ( سنّتى كه اختلاف را رفع مى نمايد و همه را در رأى و انديشه يگانه گرداند ، نه سنّت پراكنده كننده كه مقصود از آن واضح و هويدا نمى باشد ) .