نپذيرند ) و به زير دستان مهربان بوده ، و بر زورمندان سختگيرى و گردن فرازى نمايد ، و از آنان كه درشتى او را از جا نكند ( كه بر اثر آن ستم روا دارد ) و نرمى او را ( در انجام كار ) ننشاند ( باز ندارد ) . 33 - پس همنشين باش با آنان كه از خانوادههاى شريف و خوشنام و كسانى كه داراى سابقههاى نيكو ( خدمت بخلق و پيروى از خالق ) مى باشند ، و با جنگجويان و دليران و بخشندگان و جوانمردان ( رؤساى لشگر و كشورت را از چنين مردمى برگزين ) زيرا آنان جامع بزرگوارى و شاخههاى احسان و نيكوئى هستند ، پس به كارهاى آنها رسيدگى كن چون پدر و مادرى كه به فرزندشان رسيدگى مى نمايند ، و بايد نيكوئى كه در بارهء آنان نموده و آنها را با آن توانا ساختهاى نزد تو بزرگ ( دشوار ) نيايد ، و همراهى كه برايشان متعهّد شدهاى كوچك مشمارى اگر چه اندك باشد ( همواره در بارهء آنها نيكوئى كن اندك يا بسيار ، پس اگر احسان بزرگ پيش آيد آن را بزرگ مپندار ، و اگر اندك بود آن را نيز كوچك مشمار و بجا آور ) زيرا احسان آنان را خير خواه و خوش بين به تو مى نمايد ( كه در نتيجه فرمانت را به خوبى انجام مى دهند ) 34 - و يارى كردن در كارهاى كم اهميّت را رها مكن باعتماد و اميد رسيدگى به كارهاى بزرگ آنها ( هيچ گاه مگو پرسش بيمار و مبارك باد بچهء تازه به دنيا آمده و مانند آن چندان اهميّت ندارد براى من كه در كارهاى بزرگ با آنها همراهم ) زيرا احسان اندك تو جائى دارد كه از آن سود مى برند ، و احسان بزرگ هم موقعيّتى دارد كه از آن بى نياز نيستند ( خلاصه احسان اندك را ترك مكن و آنها را چشم به راه احسان بزرگ مگذار كه سبب رنجش و دلگيرى خواهد بود ) . 35 - و بايد برگزيدهتر سران سپاهت كسى باشد كه با لشگر در همراهى ( مال و دارائى ) مؤاسات كند ( از اصل مال با آنها خود را برابر داند ، نه از زيادى آن كه اگر از زيادى بخشد آن را مؤاسات نگويند ) و از توانائى خويش ( خوار و بار لشگر كه در دست او است ) به آنها احسان نمايد به اندازهاى كه ايشان و خانوادهشان در آسايش باشند ، تا اينكه در جنگ با دشمن يك دل و يك انديشه گردند ( در كارزار غمّ نادرستى خانواده نداشته باشند ) زيرا مهربانى و كمك تو بايشان دلهاشان را به تو متوجهّ و مهربان مى نمايد ( آرى اگر پادشاه سران لشگر را وا داشت كه با لشگريان مؤاسات نموده جيره و ماهيانهء آنان را بموقع بپردازند همه هوا خواه او ميشوند ، و گر نه دلهاشان برميگردد و باعث خرابى
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 1007
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٠٠٧