آورد ، و با دشمن آن بجنگد ، و به اصلاح حال مردم آن بپردازد ، و شهرهاى آنجا را آباد سازد . 2 - امر مى نمايد او را به پرهيزكارى و ترس از خدا ، و برگزيدن فرمان او ، و پيروى از آنچه در كتاب خود ( قرآن كريم ) به آن امر فرموده از واجبات و مستحبّات كه كسى نيك بخت نمى شود مگر به پيروى از آنها ، و بدبخت نمى گردد جز به زير بار نرفتن و تباه ساختن آنها ، 3 - و اينكه ( دين ) خداوند سبحان را بدل و دست و زبان يارى كند ( بدل ايمان و باور داشته و بدست از دشمن جلو گيرد و به زبان امر بمعروف و نهى از منكر نمايد ) زيرا خداوندى كه برتر است نام او ضامن گشته كه يارى كنندهء خود را يارى كند ، و ارجمند دانندهاش را ارجمند فرمايد . 4 - و او را امر مى فرمايد كه نفس خود را هنگام شهوات و خواهشها فرو نشاند ، و هنگام سركشيها آن را باز دارد ( تا عنان بدست او نيافتاده و در سختيهايش نيافكند ) زيرا نفس به بدى وامى دارد ( آدمى از شرّ او آسوده نيست ) مگر كسى را كه خدا رحم فرمايد ( حضرت امام موسى ابن جعفر از پدران خود عليهم السّلام روايت كرده كه امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله گروهى از لشگريان را بجنگ فرستاد چون باز گشتند ، فرمود : خوشا به حال گروهى كه از جهاد اصغر فراغت يافتند و برايشان جهاد اكبر باقى مانده است ، گفتند يا رسول اللّه جهاد اكبر چيست فرمود : جهاد و زد و خورد با نفس ، پس فرمود : بالاترين جهاد ، جهاد كسى است كه با نفس خود كه با اوست جهاد كند ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 992
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٩٩٢