48 - از نامههاى آن حضرت عليه السلام است به معاويه ( كه او را اندرز مىدهد )
: 1 - پس ستمگرى و دروغگويى شخص را در دين و دنيايش تباه مى گردانند ، و نقص و بى قدريش را نزد عيب جويش هويدا مى سازند ، و تو ميدانى كه در نمى يا بى آنچه ( خواهشهاى در دنيا ، يا يارى عثمان بعد از كشته شدنش ) را كه از دست رفتن آن مقدّر شده است ، و گروههايى كارى ( امامت و خلافت ) را نادرست قصد كردند ، و ( براى پيروى ننمودن از امام حقيقى ، يا نقض عهد و بدست آوردن رياست و كالاى دنيا ) دستور آشكار الهىّ را تأويل نمودند ( خلافت را بميل خود به رأى مردم واگذاشتند ، و براى رسيدن به آرزوى خويش خونخواهى عثمان را بهانه نمودند ) پس خدا ايشان را دروغگو خوانده ( و عذاب و كيفر دروغگويان را به آنها خواهد داد ) 2 - پس بر حذر باش از روزى كه در آن خوشنود است كسى كه پايان كارش را پسنديده يافته و پشيمان است كسى كه اختيارش را بشيطان داده و با او ستيزگى نكرده است ( مهار خود را از كف او بيرون نكشيده تا بهر جا كه خواسته او را برده ) . 3 - و تو ما را ( در جنگ صفّين ) به حكم قرآن دعوت نمودى با اينكه اهل قرآن نبودى ( چون كارهايت بر خلاف دستور و احكام آنست ) و ما ترا پاسخ نداديم ، بلكه حكم قرآن را پذيرفتيم ، و درود بر آنكه شايسته است .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 981
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٩٨١