50 - از نامههاى آن حضرت عليه السلام است بسران لشگرهايش ( كه در آن حق آنان را بر خود و حق خويش را بر آنها بيان كرده و ايشان را به دادگرى و پيروى امر فرموده است )
: 1 - اين نامه از بندهء خدا علىّ ابن ابى طالب سردار و كار فرماى مؤمنان است به مرزبانانش : پس از ستايش خدا و درود بر پيغمبر اكرم ، سزاوار است كار فرما را كه فزونى يافته و نعمتى كه به آن رسيده سبب تغيير حال او بر رعيّت نشود ( مقام و منزلت او را به آزار زير دستان واندارد ) و نعمت هايى كه خدا بهرهء او گردانيده او را به بسيار آشنائى با بندگان خدا و مهربانى بر برادرانش وا دارد ( كه هر كه چنين نكند شكر نعمتهاى پروردگارش را بجا نياورده است ) . 2 - آگاه باشيد حقّ شما بر من آنست كه رازى را از شما پوشيده ندارم مگر در جنگ ( كه فاش شدن اسرار جنگ دشمن را بر آن آگاه مى سازد ) و كارى را بدون شور با شما انجام ندهم مگر در حكم شرعىّ ( كه مشورت لازم نيست زيرا همهء احكام را بايد از من بياموزيد ) و در رساندن حقّى را كه بجا است براى شما كوتاهى نكنم ، و از آن بى استوار نمودن و تمام كردنش دست بر ندارم ، و اينكه شما در حقّ نزد من برابر باشيد ( يكى را بر ديگرى برترى ندهم ) پس هرگاه رفتار من با شما چنين شد بر خدا است كه نعمت را بر شما تمام كند ، و حقّ من بر شما پيروى و فرمانبردارى است ، و اينكه از فرمان من رو برنگردانيد ، و در كارى كه صلاح بدانم كوتاهى ننمائيد ، و در سختيهاى راه حقّ فرو رويد ( متحمّل رنجها گرديد تا حقّ را بيابيد ) پس اگر شما اينها را در بارهء من بجا نياوريد كسى از كج رو شما نزد من خوارتر نيست ، پس او را بكيفر بزرگ مى رسانم و نزد من رخصت و رهائى براى او نمى باشد ، 3 - و شما ( نيز ) اين پيمان را از سران ( زير دست ) خود بگيريد ،
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 983
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٩٨٣