و چشم نيكى به تو دوخته ، ترك خير و نيكى ناروا است ) و البتهّ حقّ برادر را تباه مگردان باعتماد و بستگى به دوستى كه بين تو و او است كه برادرت نيست كسى كه حقّ او را تباه سازى ، و بايد اهل بيت و نزديكانت نسبت به تو بد بختترين مردم نباشند ( نزديكانت ببخشش و نيكى تو از ديگران سزاوارترند ، چنان كه گويند : چراغى كه خانه را بايد بر مسجد نشايد ) 57 و البتهّ آشنائى مكن با كسى كه از تو دورى جويد ( چون آشنائى با كسى كه نمى خواهد موجب سر شكستگى شخص و ستم كردن بر خود مى باشد ) و بايد بريدن برادرت ( همكيش و دوستت ) بر پيوستن تو با او و بدى كردنش بر نيكى تو تواناتر نباشد ( خلاصه هر چه او اسباب جدائى فراهم سازد تو موجبات پيوستگى پيش آور ) و بايد ستم ستمگر بر تو بزرگ نيايد ، زيرا او به زيان خود ( كيفرى كه براى ستمگران مقرّر گشته ) و سود تو ( پاداشى كه به شكيبايي بر ظلم و ستم وعده شده ) كوشش مى نمايد ، و پاداش كسى كه ترا شاد گردانده آن نيست كه تو او را اندوهگين سازى .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 935
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٩٣٥