قسمت چهاردهم نامه
44 و بدان اى پسرك من ، هر كه شتر سوارى او شب و روز را برود پس او را هم مى برد اگر چه خود او راه نرود ، و راه را مى پيمايد اگر چه در استراحت و آرامش باشد ( كنايه از اينكه انسان در دنيا پندارد كه ماندنى است غافل از اينكه شب و روز او را اسير مىدهد تا زندگانيش را بپايان رساند ) .