( تا كردار زشتش را جبران نمايد ) پيش از آنكه چراغ عمل خاموش گشته فرصت از دست برود ، و مدّت بسر آيد ، و راه توبه و بازگشت بسته شود ، و ملائكه به آسمان بالا روند ( از محو و اثبات نامهء اعمال قلم را باز دارند ) 2 پس ( پيش از رسيدن مرگ يعنى موقعى كه نمى توان كارى انجام داد ) بايستى مرد از خود براى خويش و از زندگى براى مرگ و از نيستى براى هستى و از گذرنده براى باقى ماننده نتيجه بگيرد ( در دنيا خود را به كار گمارد تا در آخرت او را به كار آيد ) 3 مرديكه از خدا ترسيد ( و در عمل كوشيد ) در حالى كه تا رسيدن مرگ او را فرصت داده و تا انجام عمل او را مهلت دادهاند ، مردى است كه نفس خود را در دهان بند زده و مهار آن را در اختيار دارد ، پس خود را با دهان بند نفس از آنچه خداوند نهى فرموده باز داشته ، و به مهار آن خويش را بسوى طاعت و فرمانبرى از خداوند مى كشد .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 823
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٨٢٣