گفتار و خطاء و اشتباه در كردار از من نيافت ( زيرا باتّفاق اماميهّ آن حضرت و حضرت زهرا و يازده فرزندشان « سلام اللّه عليهم أجمعين » معصوم هستند و هرگز گناه كوچك و بزرگ از ايشان نه عمدا و نه نسيانا و نه خطاء سر نمى زند )
61 و خداوند بزرگترين فرشتهاى از فرشتگانش را از وقتى كه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله از شير گرفته شده بود همنشين آن حضرت گردانيد كه او را در شب و روز به راه بزرگواريها و خوهاى نيكوى جهان سير دهد ( از اخبار چنين معلوم مىشود كه مراد از آن فرشته روح القدس است كه از جبرائيل و ميكائيل بزرگتر و هميشه با پيغمبر اكرم بوده بعد از آن حضرت هم با ائمهّء اطهار عليهم السّلام مى باشد ) و من پى او مى رفتم مانند رفتن بچهء شتر پى مادرش ( شب و روز در خلوت و جلوت با آن بزرگوار بوده و هرگز از او جدا نمى شدم . ابن ابى الحديد در شرح خود نوشته : فضل ابن عبّاس گفت : از پدرم پرسيدم رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله كدام يك از پسرانش را بيشتر دوست مى داشت گفت : علىّ ابن ابى طالب را ، گفتم من ترا از پسران او مى پرسم ، گفت او را نسبت به پسرانش از همه بيشتر دوست مى داشت ، نديديم هيچ روزى علىّ عليه السّلام از وقتى كه كودك بود از آن حضرت جدا شود مگر زمانيكه براى خديجه در سفر بود ، نديديم پدرى را به پسرش مهربانتر از او به علىّ ، و نه پسرى را براى پدرش فرمانبرتر از على براى پيغمبر . ) در هر روزى از خوهاى خود پرچم و نشانهاى مى افراشت ( آشكار مى نمود ) و پيروى از آن را به من امر مى فرمود ، 62 و در هر سالى ( پيش از مبعوث شدن به رسالت يك ماه از مردم دورى گزيده براى عبادت و بندگى ) بحراء ( كوهى است نزديك مكهّ ) اقامت مى نمود ، من او را مى ديدم و غير من نمى ديد ، و در آن زمان اسلام در خانهاى نيامده بود مگر خانهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و خديجه ( زوجهء آن حضرت ) كه من سوّم ايشان بودم ( در آن روز مسلمان نبود مگر پيغمبر اكرم و خديجه و من ، اين جمله صراحت دارد باينكه امام عليه السّلام نخستين مردى بود كه به آن حضرت ايمان آورده و اسلام اختيار نمود ، و نظير اين سخن فرمايش آن بزرگوار است در سخن صد و سى و يكم كه فرمود : اللّهمّ إنّى أوّل من أناب ، و سمع و أجاب ، لم يسبقني إلّا رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله - بالصّلاة يعنى بار خدايا من نخستين كسى هستم كه بحقّ رسيده و آن را شنيده و پذيرفته
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 814
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٨١٤