وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ يعنى ما در هيچ شهر و دهى بيم كننده و پيغمبرى نفرستاديم مگر آنكه خوشگذرانان و ناز پروران آنجا گفتند : ما به آنچه شما پيغام آوردهايد نمى گرويم ، و ) گفتند : ما را دارائيها و فرزندان بيشتر ( از شما ) است ، و معذّب نخواهيم بود ( در آخرت خداوند ما را عذاب نخواهد نمود چنان كه ما را در دنيا به نعمتهاى بيشمار متنعّم فرموده است ، خلاصه شما اهل كوفه بچه حجّت و دليل تعصّب و گردنكشى پيش گرفتهايد ، آيا مانند شيطان آفرينش خود را بهتر مى دانيد يا مانند توانگران خوشگذران به دارائى و فرزندان بسيار مى باليد ) 38 پس اگر از تعصّب و گردنكشى چاره و گريزى نداريد بايد تعصّب شما براى صفات شايسته و كارهاى پسنديده و چيزهاى نيكو باشد ، از آن صفات و كارها و چيزهائى كه بزرگان و دليران از خاندانهاى عرب و رؤساى قبيلهها با آنها بر ديگران برترى مى جويند بسبب خوهاى مرغوب و عقلهاى بزرگ و مراتب بلند و صفات پسنديده ، 39 پس براى خصلتهاى ستوده تعصّب نمائيد : از نگاهداشتن حقّ همسايه ، و وفاء بعهد و پيمان ، و فرمانبرى نيكوكاران ، و نافرمانى گردنكشان ، و فرا گرفتن احسان ( كار نيكو ) و دست كشيدن از ستم ، و اهميت دادن به خونريزى ، و انصاف و دادگرى براى مردم ، و فرو نشاندن خشم ، و دورى جستن از تباهكارى در زمين .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 801
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٨٠١