قسمت نهم خطبه
36 من ( در احوال مردم ) نظر كردم هيچيك از جهانيان را نيافتم كه بر سر چيزى از چيزها تعصّب و گردنكشى نمايد مگر از روى علّت و سببى كه اشتباه كارى نادانان را در بر دارد ، يا از روى دليلى كه به خردها و انديشههاى نفهمها مى چسبد ( خلاصه تعصّب آنها از روى سبب و دليلى بود كه در واقع باطل و نادرست بود و ايشان از روى نادانى و نفهمى در ظاهر گمان مى كردند صحيح و درست است ) جز شما را كه تعصّب و گردنكشى مى كنيد براى امرى ( افتخار و سرفرازى بر يكديگر ) كه ( در ظاهر و نزد نادانان و نفهمها نيز ) براى آن سبب و علّتى معلوم نمى شود ، 37 امّا شيطان بر آدم تعصّب و گردنكشى كرد براى اصل خود ( كه از آتش بود ) و او را در خلقت و آفرينشش سرزنش نموده گفت : من از آتشم و تو از گلى ( پس به اين علّت تعصّب و گردنكشى كرد ، كه در نظر نادان براى تعصّب حجّت و دليل مى نمايد ) و امّا توانگران امّتها كه نعمت براى آنها فراوان بوده و از هر لذّت و خوشى كه مى خواستند بهرهمند مى شدند از جهت نعمتها ( دارائى و فرزندان و بزرگ شمردن زير دستان آنها را ) تعصّب و گردنكشى كردند ، پس ( چنان كه در قرآن كريم س 34 ى 34 مى فرمايد : وَ ما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلّا قالَ مُتْرَفُوها إِنّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ ى 35 وَ قالُوا نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوالًا وَ أَوْلاداً ،