و خود را بسبب آن نگاه داريد ( زيرا تقوى پناهگاه و سپر از عذاب است ) و از دنيا دورى نمائيد و بآخرت مشتاق و شيفته باشيد ، و پست مداريد كسى را كه تقوى بلند كرده ( پرهيزكاران را خوار مشماريد كه خلاف تقوى و پرهيزكارى است ) و بلند مرتبه ندانيد كسى را كه دنيا بلند كرده ( توانگران را از جهت دارائيشان بزرگ نپنداريد ، زيرا تعظيم از جهت دارائى با تقوى و پرهيزكارى منافات دارد ) و چشم ندوزيد به ابر برق دار ( كالاى جلوه گر ) دنيا ، و به گويندهء آن گوش ندهيد ، و خوانندهء آن را نپذيريد ( با دنيا پرستان گرم نگرفته رفت و آمد ننمائيد ) و به درخشندگى آن روشنائى مجوييد ، و به كالاهاى نفيس آن فريفته نشويد ، زيرا برق آن بى باران و گفتار آن دروغ و دارائيهاى آن غارت گشته و كالاهاى نفيس آن ربوده شده است . 8 آگاه باشيد دنيا بزن فاجرهاى ماند كه خود را ( به مردان ) نشان داده روى بگرداند ، و به اسب سركشى ماند كه هنگام حركت توقّف نموده فرمان نبرد ، و دروغگوى بسيار خيانتكار و ستيزهگر ناسپاسگزار ، و بسيار جفا كار منحرف شوندهء ( از راه حقّ ) ، و بسيار دورى كنندهء ( از راه راست ) و نگران و درهم است ، روش آن منتقل شدن ( از حالى به حالى و از شخصى به شخصى ) و جاى پاى آن متحرك و غير ثابت و ارجمندى آن زبونى ، و سعى و كوشش آن بازى و شوخى ، و بلندى آن پستى است ، سراى گرفتن مال و برهنه كردن و تاراج نمودن و تباه ساختن است ، 9 اهل آن بر پا بوده ( از سختى و گرفتارى بسيار آنى آسودگى ندارند ) و رانده ميشوند ، و ( به پيشينيان ) ملحق مى گردند ، و ( از مال و زن و فرزند و خويشان و دوستان ) جدا خواهند ماند ، راههاى آن سرگردان كننده ( روندگان در آن نمى دانند كجا مى روند و به كجا مى رسند ) و گريزگاههاى آن ناتوان كننده است ( مردم در آن گريزگاهى نيافته دستشان به جائى بند نمى شود ) و مقاصد آن نوميد كننده است ( هيچكس در آن بمراد نمى رسد ) پس پناهگاهها دنيا پرستان را ( به چنگ بلاء و سختى ) تسليم نموده و آنها را نگاه نداشته ، و منزلها آنان را دور انداخته ، و زرنگى ها ايشان را وا مانده و خسته گردانيده است ( خلاصه در دنيا گريزگاهى نيست كه كسى به آن پناه برد ، و منزلى نيست كه كسى را نگاهداشته از خود دور نيفكند ، و زرنگى و پشت هم اندازى سودى ندارد ) پس بعضى ( از اهل دنيا ) رهائى يافته ( لكن ) پى كرده شده
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 774
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧٧٤