و حقّ شما ( پاداش كردارتان ) را بر خدا لازم و برقرار مى نمايد ، و شما را سفارش ميكنم باينكه از خدا براى تقوى كمك بطلبيد ( بخواهيد تا شما را بتقوى و پرهيزكارى موفّق بدارد ) و از تقوى براى ( قرب به ) خدا همراهى درخواست نمائيد ( پرهيزكار شويد تا به خدا نزديك گرديد ) زيرا تقوى در امروز ( دنيا ) پناه و ( در برابر سختيها و گرفتاريها ) سپر است ، و در فردا ( قيامت ) راه بهشت است ، راه آن آشكار و رونده در آن سود برنده ، و امانت دار آن ( خداوند ) حافظ و نگهدار است ( امانت در نزد او تباه نمى شود ، بلكه روز رستخيز با سود بسيار آن را پس مىدهد ) 5 هميشه تقوى خود را بر مردمان گذشته و باقى ماندهشان داده و جلوهگرى مى نمايد ( تا از آن بهره ببرند ) چون ايشان در فردا ( ى قيامت ) به آن نيازمندند ، فردايى كه خداوند باز گرداند آنچه پديد آورده ( مردگان را زنده فرمايد ) و گرفته آنچه بخشيده ( از دنيا و كالاى آن ) و پرسش نمايد از آنچه عطاء فرموده ( از نعمتهاى بيشمار كه در چه راه صرف نموديد ) پس چه بسيار اندكند كسانى كه تقوى را پذيرفته و از روى راستى و درستى آن را شعار خويش قرار دادهاند ، آنان از جهت عدد و شماره كم اند و شايستهء وصف و مدح خداوند سبحان هستند كه ( در قرآن كريم س 34 ى 13 ) مى فرمايد : يَعْمَلُونَ لَهُ ما يَشاءُ مِنْ يعنى بندگان بسيار سپاسگزار من اندكند ، 6 پس با گوشهاتان بسوى ( شنيدن وصف ) تقوى بشتابيد ( تا بفهميد ) و با سعى و كوششتان بر آن مواظبت نمائيد ( تا رستگار شويد ) و آن را در برابر هر چه گذشته ( از دست رفته ) عوض و جانشين و در برابر هر مخالف ( طريق حقّ ) موافق قرار دهيد ،
بسبب تقوى خوابتان را بيدار سازيد ( از خواب غفلت بيدار شويد ) و روز خود را جدا نمائيد ( به دنيا دل نبنديد ) و آن را ملازم دلهاتان قرار دهيد ( هيچ گاه از آن دور نشويد ) و گناهانتان را به آن بشوئيد ، و بيمارى هاتان را به آن مداواة كنيد ، و به آن بر مرگ پيشى گيريد ( كارى كنيد كه از مرگ نگرانى نداشته باشيد ) و عبرت گيريد از كسى كه تقوى را تباه ساخته و از دست داده ( از شيطان و نفس اماّره پيروى كرده در دنيا بدبخت مانده يا بهرهاى كه خواسته بدست نياورده و در آخرت به عذاب جاويد مبتلى است ) و نشود كه از شما عبرت گيريد كسى كه از آن پيروى نموده . 7 آگاه باشيد تقوى را ( از كبر و خودخواهى و رئاء و خود نمائى ) محافظت كنيد ،
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 773
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧٧٣