231 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است ( در وصف ايمان )
: 1 - يك قسم از ايمان ( كه آن عبارت از تصديق بوجود صانع و يقين به رسالت حضرت رسول و اعتقاد به ولايت ائمهء معصومين « عليهم السّلام » است ) در دلها ثابت و برقرار است ( و آن ايمان حقيقى است كه از راه حجّت و برهان بدست آمده ، و شبهات و اضلال گمراه كنندگان آن را زائل نمى گرداند ) و قسمى از آن ( كه از روى حجّت و برهان بدست نيامده ) بين دلها و سينهها عاريه و چيزى است كه احتمال رجوع و زوال در آن مى رود ( خواه يقينى باشد مانند اعتقادات شخص مقلّد و خواه از روى ظنّ و گمان ، زيرا چنين ايمانى در دل ثابت و جاگير نشده است ) تا وقت تعيين شده ( هنگام رفتن از دنيا ) پس ( چون ايمان ثابت يا عاريه امرى است قلبى و آگاه شدن بر آن ممكن نيست ، بنا بر اين ) هر گاه شما را از كسى ( بسبب سوء ظنّ يا كار زشت ) بيزارى پديد آيد در بارهء ( حكم به ايمان و كفر ) او تأمّل نمائيد تا زمانيكه مرگ او برسد ( زيرا ممكن است پيش از رفتن از دنيا ايمان او ثابت و برقرار گشته از عمل زشت خود توبه و بازگشت نمايد ، پس بيزارى از شخص او سزاوار نيست ، بلكه بايد از عمل او بيزارى جست ، ولى اگر بر عمل زشت خود باقى ماند تا از دنيا رفت ) پس ( در اين صورت بايد از شخص او بيزارى جست ، چون ) در آن وقت سزاوار بيزارى مى گردد ( زيرا بعد از مرگ تكليفى
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 761
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧٦١