قسمتى دوم از اين خطبه است در وصف پارسايان
: 9 پارسايان گروهى هستند ( در ظاهر ) از اهل دنيا كه ( در باطن ) اهل آن نيستند ، پس در دنيا مى باشند مانند كسى كه اهل آن نيست ( چون دل بر آن نبسته آن را سراى عاريت پنداشتهاند ) عمل آنها در آن به آن چيزى است كه ( بعد از مرگ ) مى بينند ، و بدفع عذاب كه از آن مى ترسند مى شتابند ( اگر چه با اهل دنيا همنشينند ولى در حقيقت ) بدنهاشان بين اهل آخرت در گردش است ( سر و كارشان با آنها است ) اهل دنيا را مى بينند كه به مرگ جسدشان اهميّت مى دهند ، و ايشان به مرگ دلهاى زندهء خود بيشتر اهميّت مى دهند ( مى بينند مردم دل باقى را رها كرده بتن فانى چسبيدهاند ولى انديشهء آنان اينست كه چارهء مرگ دل چه بوده و چه بايد بكنند ) .
222 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است ( در مدح حضرت رسول صلى الله عليه و آله )
كه آن را در ذى قار ( موضعى نزديك بصره ) هنگام رفتن ببصره فرموده ، و واقدى آن را در كتاب