پيروى كنند ، پس اگر به راه حقّ باز گرديده جنگ را ترك نمايند ميان ايشان را بالسوّيهّ اصلاح كنيد ، و عدالت داشته باشيد كه خدا عدالت كنندگان را دوست مى دارد . خلاصه منظور حضرت آنست كه من به فرمان خدا راضى هستم ) پس اگر ايشان سركشى نمايند ( از راه حقّ پيروى نكنند ) برندگى شمشير را به آنها حواله ميكنم ( آنان را بقتل مى رسانم ) كه ايشان را براى بهبودى از باطل ( بيمارى جور و ستم ) كفايت مىكند و حقّ را يارى مى نمايد ، ( 6 ) و شگفت است پيغام فرستادن ايشان بسوى من كه براى نيزه زدن بيرون بيايم و براى شمشير كشيدن شكيبا و بردبار باشم مادرشان به عزايشان بنشيند ، هيچ وقت من بجنگ تهديد نمى شدم و از ضرب شمشير نمى ترسيدم ، و من بوجود پروردگار يقين داشته در دين خويش شكّ و شبههاى ندارم ( تهديد و ترسيدن سزاوار كسى است كه بخداى خود يقين نداشته در دينش شبهه دارد به اين جهت از مرگ و كشته شدن مى ترسد ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 83
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٨٣