به خود مراجعه نموده و به نظر خويشتن رفتار مى نمايند اگر چه مخالف گفتهء خدا و رسول باشد ) و در امور پوشيده ( معارف الهيهّ ) اعتمادشان بر رأيهاى ( نادرست ) خودشان است ( اگر چه بر خلاف عقل و دين باشد ) گويا هر مردى از ايشان ( در امر دين ) در آنچه مى بيند ( حكم هر مسئله كه بيان مىكند ) پيشواى خود است كه بندهاى استوار و دلائل محكمه از خويش گرفته است ( و به آنها استدلال مى نمايد و اعتقادش اينست كه هر حكمى كه به رأى نادرست خود اجتهاد كرده مانند حكم الهى است ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 221
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٢١