86 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است ( كه در آن صفات كسى كه خداوند او را بسيار دوست دارد و شخصى كه او را دشمن دارد بيان و مردم را به متابعت و پيروى أئمه « عليهم السلام » ترغيب فرموده ) :
قسمت أول خطبه
( 1 ) بندگان خدا ، دوستترين بندگان نزد خدا ( كه نظر مرحمت حقّ تعالى شامل حال او است ) بندهاى است كه خداوند او را بر تسلّط بنفس خويش كمك و يارى كرده است ( عقل او را تقويت نموده تا از شهوات و خواهشهاى نفس پيروى ننمايد ) پس ( آن بنده ) حزن و اندوه را شعار خود قرار داد ( براى تحصيل رضاء و خوشنودى حقّ انديشه نمود تا موجبات آن را بدست آرد ) و خوف و ترس ( از عذاب الهىّ ) را رويّهء خويشتن گردانيد ( و هيچ گاه بر خلاف دستورات خدا و رسول رفتار ننموده ) پس چراغ هدايت ( علوم و معارف الهىّ ) در دل او روشن شد ، و ( با آن ) از تاريكى نادانى و گمراهى رهائى يافته به راه راست قدم نهاد ، و سفرهء ) ضيافت را براى روزى كه به آن وارد مىشود آماده ساخت ( عبادت و بندگى نمود كه پس از مرگ تهى دست نباشد ) و دور را بر خود نزديك كرد ( مرگ را كه بى خبران دور مى پندارند پيش روى خويش قرار داد و هرگز از آن غافل نبود و باكى نداشت كه مرگ او را در بستر بيمارى دريابد ، يا او بر مرگ وارد شده در راه خدا كشته گردد ) و سختى ( مرگ و قبر و هول و وحشت