از ميان قبرها و آشيانهء پرندگان ( اگر آنها را خورده باشند ) و لانهء درندگان ( اگر ايشان را طعمهء خود كرده باشند ) و ميدانهاى جنگ ( اگر كشته شده باشند ) بيرون مى آورد ، در حالتى كه آمادهء انجام امر و فرمان حقّ تعالى بوده بسوى معاد و جاى بازگشت كه خداوند براى آنها قرار داده بسرعت و تندى مى روند ، ( 10 ) گروهى ساكت و خاموش و ايستادهء در صفّ مى باشند ( كه بر نشستن و سخن گفتن توانائى ندارند ) بينائى خداوند به همهء آنان احاطه دارد ( گفتار و كردار هيچيك از آنها در دنيا بر خداوند پوشيده نيست ) و ( چون براى حساب خوانده شوند ) منادى صداى خود را به همه مى شنواند ، لباس خضوع و فروتنى و فرمانبردارى و ذلّت و خوارى ( بر اثر هول و ترس آن روز ) بر آنها پوشيده شود ، ( 11 ) در آن روز مكر و حيله ( كه در دنيا براى نجات از گرفتاريها به كار برده مى شد ) به كار نيايد ، و آرزو و بريده گردد ، و ( از ترس عذاب ) دلها افسرده و غمگين باشد ، و صداها با خشوع و فروتنى مخفى و آهسته گردد ، و دهان پر از عرق مىشود ( مانند لجام كه به دهان اسب باشد ) و ترس ( از كيفر گناهان ) بى اندازه است و از هيبت صداى منادى براى تمييز حقّ از باطل و جزاى خير و شرّ و عقاب و كيفر و بخشيدن ثواب و پاداش ، گوشها به لرزه در آيد .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 186
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٨٦