82 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است كه آن را خطبهء غراء ( نورانى و برجسته ) مى نامند ، و آن از خطبههاى شگفت آور است :
قسمت أول خطبه
( 1 ) سپاس خداوندى را سزا است كه به قدرت و توانائى خود ( به همهء اشياء ) غالب ، و بفضل و احسانش ( بهر چيز ) نزديك است ، بخشنده است هر فائده و سودى را ، و دفع كنندهء هر بلاى بزرگ و سخت ، ( 2 ) بر احسانهاى پى در پى و نعمتهاى واسعهاش او را حمد مى نمايم ، و به او ايمان مى آوردم ( هستى و يكتا بودنش را يقين دارم ) كه اوّل ( و مبدا اشياء ) و ( هستى او بر همه ) هويدا است ، و از او راه هدايت را مى طلبم كه ( به همه ) نزديك و راهنما است ، و از او يارى مى جويم كه غالب و توانا است ( كه هر شرّى را از من دور و هر خيرى را به من برساند ) و به او توكّل مى نمايم كه ( مرا ) كافى و ياور است ، ( 3 ) و گواهى مى دهم كه محمّد صلّى اللّه عليه و آله بنده و فرستادهء او است ، فرستاده است او را براى انجام امر و فرمانش ، و تبليغ حجّت و دليلش ، و ترساندن ( معصيت كاران را ) از عذابش پيش از روز رستخيز .