حرام بيابيد در آخرت به عذاب گرفتار مىشويد ) ( 2 ) كسى كه در آن غنىّ و بى نياز شد در فتنه و بلاء افتد ، و كسى كه در آن نيازمند و درويش باشد غمگين است ، و كسى كه در تحصيل آن كوشيد به آن نمى رسد ، و كسى كه در طلب آن نكوشيد دنيا به او رو كند ، ( 3 ) و كسى كه ( به عبرت ) به آن نگريست دنيا او را بينا و آگاه كرد ( تا راه راست را بافته خود را آمادهء آخرت نمود ) و كسى كه به زينت و آرايش آن نگاه كرد ، دنيا او را نابينا گردانيد ( كه گمراه شد . سيّد رضىّ فرمايد : ) مى گويم : اگر كسى در فرمايش آن حضرت « عليه السّلام » : من أبصر بها بصرّته ( كسى كه به عبرت به دنيا نگريست دنيا او را بينا و آگاه نمود ) تأمّل و درنگ نمايد ، درون آن معنى شگفت و مقصود بزرگى مى يابد كه به نهايت آن نتوان رسيد ، و حقيقت آن را نتوان دريافت ، مخصوصا اگر اين جمله را با جملهء و من أبصر إليها أعمته ( و كسى كه به زينت و آرايش دنيا نگاه كرد ، دنيا او را نابينا گردانيد ) همراه نمايد ، چون فرق ميان جملهء أبصر بها و جملهء أبصر إليها را واضح و روشن و عجيب و آشكار مى يابد .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 182
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٨٢