55 - از سخنان آن حضرت عليه السلام است ( كه در آن ثبات قدم خويش و سائر اصحاب حضرت رسول و فداكاريهاشان را در جنگها براى يارى دين مقدس اسلام بيان فرموده ، و اصحابش را بجهاد در راه خدا و جنگ با دشمنان ترغيب نموده آنان را از سستى در اين امر توبيخ و سرزنش مى نمايد ) :
( 1 ) ما ( براى يارى دين اسلام زمانيكه ) با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بوديم پدران و فرزندان و برادران و عموهاى خود را ( در جنگها ) مى كشتيم ، و اين رفتار بر ايمان و اعتقاد ما افزوده اطاعت و فرمانبردارى پيش مى گرفتيم ، و ثبات قدم ما را در راه راست مى افزود ، و شكيبائى ما را بر سوزش درد و سعى و كوششمان را براى جهاد با دشمن زياد مى نمود ، ( 2 ) و ( در كارزارهاى زمان پيغمبر روش جنگيدن ما با دشمن چنين ) بود مردى از ما با يكى از دشمن به يكديگر حمله كرده با هم در مى افتادند مانند در افتادن دو حيوان نر و بجان يكديگر مى افتادند ( در صدد كشتن هم بر مى آمدند ) تا كدام يك ديگرى را از جام مرگ سيراب نمايد ( او را بكشد ) پس گاهى ما بر دشمن ظفر مى يافتيم و گاهى دشمن بر ما غالب مى گشت ، ( 3 ) چون خداوند راستى ما را ديد ( از همه چيز گذشتن در راه اسلام را نشان داديم ) دشمن ما را خوار و فيروزى را نصيب ما گردانيد ، تا اينكه اسلام مستقرّ ( و امر دين منظّم ) گرديد مانند شترى كه در موقع استراحت سينه و گردن خود را بر زمين مى افكند ( از اضطراب و نگرانى از دشمن رهائى يافت ) و در جاهاى خود پخش شد ( حقيقت آن در همه جاى جهان منتشر گرديد ) ( 4 ) و بجان خودم سوگند اگر رفتار ما ( در يارى اسلام ) مانند رفتار شما بود ( و در پيكار با دشمن مانند شما سستى و سهل انگارى مى نموديم ) پايهء دين برقرار نمى گرديد ( خداشناسى پيدا نمى شد ) و شاخهء درخت ايمان سبز نمى گشت ( قوانين اسلام منتشر نمى گرديد ) ( 5 ) و سوگند به خدا از اين رفتار ( ناپسنديده و سستى در كارزار بعوض شير از ناقهء دنيا ) خون خواهيد دوشيد ، و در پى آن ( وقتى دشمن بر شما مسلّط گردد ) پشيمان خواهيد گشت .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 145
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٤٥