116 - از سخنان آن حضرت عليه السلام است ( كه اصحاب خود را مذمت مى فرمايد ) :
( شما بمنتهى درجه بخيل و ممسك هستيد ) ( 1 ) پس ( به اين جهت ) مالها را براى كسى كه آنها را روزى ( خلائق ) قرار داده بذل نمى نمائيد ( به فقراء و ضعفاء احسان نمى كنيد ) و جانها را براى آفرينندهء آن در مخاطره نمى افكنيد ( خود را براى جهاد در راه خدا حاضر نمى سازيد ) ( 2 ) بسبب دين خدا در ميان بندگان او عزيز و ارجمند مى باشيد و خدا را در ميان بندگانش گرامى نمى داريد ( از اوامر و نواهى او پيروى نمى كنيد ) ( 3 ) پس عبرت گيريد بجا گرفتن در منزل آنان كه پيش از شما بودند ، و به جدا شدن از نزديكترين برادران و دوستانتان ( كه شما نيز مانند آنها از اين جهان خواهيد رفت و بكيفر اعمالتان خواهيد رسيد ، چنان كه خداوند متعال در قرآن كريم س 14 ى 45 مى فرمايد : وَ سَكَنْتُمْ فِي مَساكِنِ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ وَ تَبَيَّنَ لَكُمْ كَيْفَ فَعَلْنا بِهِمْ وَ ضَرَبْنا لَكُمُ الْأَمْثالَ يعنى ساكن گشتيد در منازل كسانى كه به خود جور و ستم كردند « طبق دستور الهىّ رفتار ننمودند » و بر شما هويدا گرديد كه چگونه با آنها رفتار كرده هلاكشان نموديم ، و در اين باب براى شما مثلها آورديم تا عبرت گيريد ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 367
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٦٧