114 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است كه هنگام طلب باران فرموده :
( 1 ) بار خدايا كوههاى ما شكافته و خشك مانده ، و زمينهاى ما گرد آلود شده ، و چهار پايان ما بسيار تشنهاند كه در خوابگاهاشان حيران و سرگردان ناله ميكنند مانند نالهء مادران در مصيبت فرزندانشان ، و از آمد و رفت در چراگاهها و آبخورهاشان و اشتياق به آب خسته و ملول شدند . ( 2 ) بار خدايا به نالهء ناله كنندگان و اشتياق آرزومندان رحم فرما . ( 3 ) بار خدايا بسر گردانى چهارپايان در گذرگاهاشان و نالهء آنها در خوابگاهاشان ( كه علفى نمى يابند ) رحم نما ( چون گرسنگى و تشنگى و سختيهاى چهار پايان و همهء جانداران نزد خداى تعالى اهميّت دارد از اين جهت امام عليه السّلام به هنگام درخواست باران آنها را وسيله قرار داده است ) ( 4 ) بار خدايا ( از خانههاى خود ) به اميد فضل و كرم تو بيرون آمديم هنگاميكه سالهاى قحطى مانند شترهاى نزار بما رو آورد ( ضعيف و ناتوان و گرفتار و بيچاره شديم ) و ابرهائى كه احتمال باران داشت با ما مخالفت ورزيد ( ابرها ظاهر مى شد و بيننده را اميد باران در دل مى انداخت ولى نمى باريد ) پس تو اميد اندوهگين هستى ، و حاجت درخواست كننده را بر مى آورى ، ( 5 ) در اين زمان كه مردم ( از همه جا ) نوميد بوده ، و ابرها نباريده چرندگان هلاك گشتهاند ، تو را مى خوانيم ( و از تو مى طلبيم ) ما را به اعمال و كردار ( زشت ) و گناهانمان نگيرى ( 6 ) و رحمتت را بر ما شامل گردانى به ابر پر باران و بهار پر ابر و گياه پر بركت شگفت آور ، باران فراوان درشت دانه كه به آن آنچه مرده است ( خشك شده ) زنده نمائى ، و آنچه ( نعمت و فراوانى ) كه از بين رفته باز گردانى . ( 7 ) بار خدايا از تو طلب آب مى كنيم ، آب زنده سازنده ، سير كننده ،
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 361
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٦١