از عيب گفتن و بد گوئى از او باز نمى دارد مگر ترس از اينكه او نيز عيب او را روبرو بگويد ( پس فاش نكردن عيب يكديگر را روبرو نه از جهت ترس از خدا است ، بلكه به جهت ترس فاش شدن عيب خويشتن است ، و از اينرو است كه عيب يكديگر را به قصد پند و اندرز و اصلاح روبرو نگوييد و در غياب از خدا نترسيده به قصد افساد فاش مى نماييد ) ( 12 ) بتحقيق براى از دست دادن آخرت و دوستى دنيا با يكديگر رفيق واقعى گشتيد ، و دين هر يك از شما مانند ليسيدن به زبان او است ( به زبان اقرار كرده بدل باور نداريد ) ( 13 ) اين رفتار شما به كار كسى ماند كه از كردار خويش فارغ گشته و رضاء و خوشنودى آقاى خود را فراهم كرده است ( از اين جهت با خاطر آسوده هر كارى بخواهيد انجام مى دهيد ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 352
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٥٢