خدا و رسول و اوصياء آن حضرت رفتار مى نمايد ) ( 6 ) و گواهى مى دهم كه معبود بسزا نيست جز خداى يگانه كه شريك ندارد ، و گواهى مى دهيم كه محمّد ، صلى اللّه عليه و آله ، بنده و فرستاده او است ، و اين دو گواهى ( از روى صميم قلب و خلوص نيّت ) گفتار ( نيكو ) و كردار ( پسنديده ) را اوج مى دهند ( و در درگاه الهىّ به مورد قبول مى گذارند ، و قبولى عبادت قولىّ و فعلىّ هم موكول به گفتن و ايمان به اين دو اصل مسلّم است ) كفهّء ميزانى كه شهادتين را در آن مى نهند سبك نمى شود ( با ايمان به اين دو گواهى از بعضى اعمال اهمال شده صرف نظر مى نمايند ) و كفهّ ميزانى كه شهادتين را از آن بردارند سنگين نمى گردد ( بى ايمانى به اين دو گواهى هيچيك از اعمال پذيرفته نيست ) . ( 7 ) بندگان خدا شما را سفارش ميكنم بتقوى و ترس از خدا كه آن تقوى توشه ( سفر آخرت ) و پناه ( از عذاب ) است ، توشهاى است كه ( دارندهاش را به منزل ) مى رساند ، و پناهى است كه ( از سختيها ) مى رهاند ، ( 8 ) شنواننده ترين دعوت كننده ( رسول اكرم ) مردم را به آن دعوت فرمود ، و بهترين درك كننده ( امام عليه السّلام ) آن را درك كرد ( و به آن عمل نمود ) پس دعوت كننده آن را شنوانيد ، و درك كننده آن رستگار گرديد . ( 9 ) بندگان خدا ، تقوى و ترس از خدا و دوستان خدا را از ارتكاب حرام باز مى دارد ، و خوف و ترس ( از عذاب را ) در دلهاشان قرار مىدهد ، بطوريكه آنان را در شبها ( براى نماز ) بيدار و در شدّت گرمى روزها ( براى روزه ) تشنه نگاه مى دارد ، پس آسايش ( آخرت ) را برنج ( دنيا ) و سيرابى ( آن روز ) را به تشنگى ( امروز ) تبديل نمودند ، و مرگ را نزديك دانسته بانجام عمل نيكو شتافتند ، و آرزو را دروغ پنداشته بسر رسيدن عمر را در نظر گرفتند ، ( 10 ) پس دنيا سراى نابود شدنى و رنج و تغيير حالات و عبرتها است : و از جمله اسباب فناء و نيستى آنست كه روزگار ( براى نابود كردن ) تيرش را به چلهّ كمان نهاده ، تيرهاى آن بخطاء نمى رود ، و زخمهايش مداواة نمى شود ، تير مرگ را به زنده ، و بيمارى را به تندرست ، و سختى و ناجورى را به رستگار مى اندازد ، خورندهاى است كه سير نمى شود ، و نوشندهاى است كه عطش تمام نمى گردد . ( 11 ) و از جمله اسباب رنج و سختى آنست كه مرد فراهم مىكند چيزى را كه نمى خورد ، و بناء مىكند آنچه كه در آن سكونت نمى نمايد ،
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 355
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٥٥