به دو گفت سلطان كه اقبال رفت * ز مرغ سعادت پر و بال رفت
چو برگشت هور از بر شهريار * ورا زور و لشكر نيايد به كار
چو بشكست چغرى بگ آن شاه را * به تاراج دادند بنگاه را
گرفتند چندان غنيمت كه كوه * اگر بركشيدى شدى بىشكوه
گرفتند قوت سپاهش تمام * رسيدند آن نامداران به كام
چو شد سرنگون آنچنان دولتى * پديد آمد آن خيل را همتى
خراسان گرفتند و مازندران * فراوان كشيدند رنج اندر آن
چو شد خيل تا آذرآبادگان * نشستند يك جاى غمزادگان
ميان اندرون بود بيغو « 1 » كلان * كه او بود سردار روشندلان
سرافراز چغرى بگ بىقرين * دگر شاه طغرل بگ پاكدين
بكردند عهدى و سوگند خورد * به دارندهء گنبد لاژورد
كه باشند با يكدگر سازگار * درون پاك دارند و دل برقرار
نگردند از راه و آيين خويش * قوىراى باشند و پاكيزهكيش
نامهء چغرى بيگ پيش قائم بامر اللّه به بغداد « 2 »
نبشتند پس نامهاى سودمند * به بغداد نزديك مير بلند
سرنامه نام خداوند بود * نگارندهء آسمان كبود
رسولش پس انبيا مصطفى است * كه از قول او كار دين گشت راست
از او بر امام جهانآفرين * كه با اوست اقبال و دولت قرين
امام جهان قائم نامدار * كه بادا چنين تا ابد كامكار
بداند امام زمان و زمين * كه كرديم بر جان دشمن كمين
چو ما بندگان ز آل سلجوق شاه * گذشتيم از آب و آمد به راه
هامش
( 1 ) از جمله امراى معتبر بيغو بود و حكومت اتراك دشت خزر مىنمود . حبيب السير ، ج 2 ، ص 487 .
( 2 ) در همان روز كه اوقات حيات قادر آخر شد اعاظم و اكابر بغداد به تجديد بيعت قائم بامر اللّه ابو جعفر عبد اللّه بن قادر قيام نمودند . حبيب السير ، ج 2 ، ص 309 .