شاعران : ذكر شعراى عصر اكبر شاهى
كه در نفايس المآثر مذكورند كه مأخذ اين عجاله و مشهور به تذكرهء مير علاء الدوله است و بعضى از آنها صاحب ديواناند . فقير با ايشان صحبت داشته يا از دور و نزديك ديده يا به مرتبهء اشتهار رسيدهاند .
غزالى مشهدى
چون به تقريب الحاد و بىاعتدالى در عراق قصد كشتن او كردند از آنجا به دكن فرار نمود پس به هند آمد و خان زمان هزار روپيه خرجى براى وى فرستاد و قطعهء لطيفهآميز از جوپور نوشته اشعار به عمل معمّا نمود كه ، قطعه :
اى غزالى به حق شاه نجف * كه سوى بندگان بيچون آى
چونكه بيقدر بودهاى آنجا * سر خود را بگير و بيرون آى
چند سال پيش خان زمان بود ، بعد از آن به ملازمت پادشاهى رسيده خطاب ملك الشعرايى يافت . چند ديوان و كتاب مثنوى دارد . مىگويند كه او صاحب چهل پنجاه هزار بيت است ، اگرچه سخن او رتبهء عالى چندان ندارد ، اما در كميّت و كيفيّت اشعار او زياده از همه اقران است . به زبان تصوّف مناسبت تمام دارد . وفاتش در شب جمعه به تاريخ بيست و هفتم ماه رجب در سنهء 980 ه . فجأة و بغتة در احمدآباد واقع شد و بندگان پادشاهى حكم فرمودند تا او را در سر كنج كه مقبرهء مشايخ كبار و سلاطين سالفه است دفن كردند و قاسم ارسلان از زبان قاسم كاهى اين تاريخ گفت . قطعه :
دوش غزالى آن سگ ملعون * مست و جنب شد به سوى جهنم
كاهى سال وفاتش بنوشت * ملحد دونى رفت ز عالم