جلال الدين محمّد اكبر پادشاه
شهنشاه دوران خليفهء زمان جلال الدين محمّد اكبر پادشاه كه هميشه بر تخت خلافت و مسند رأفت متمكن باد به استصواب بيرام خان خان خانان در باغ كلانور كه تا حال مرمت آن مىكنند به تاريخ روز جمعه دوم ماه ربيع الاول سنهء ثلث و ستين و تسعمائة ( 963 ) به طالع سعد سرير سلطنت را رفعت و زينت داده فرامين استمالت و نوازش بر امراى سرحد فرستادند تا خطبه در دهلى نيز خوانده شد و اين مصرع كه : « از همه شاهزادهها اشرف » تاريخ يافتند و ديگر فرد .
جلال الدين محمّد اكبر آن شهزادهء دوران * به تاريخ پدر مىگفت شاهنشاه دورانم
و ديگر « كام بخش » يافتند و عالم چون گلستان شد و زمانهء جافى آن شكستگىها را تلافى نموده مىگفت :
چو مرگ افكند افسرى از سرى * نهد در زمان بر سر ديگرى
چو ديرينه دورى سرآورد عهد * جوان دولتى سر برآرد ز مهد
پيش از امر جلوس بيرام خان پير محمّد خان شروانى را كه با جماعتى از عقب سكندر در كوه سوالك تا حدود موضع دهميرى رسيده بودند به لطايف الحيل طلبيده بود تا خبر فوت پادشاه مغفور « 1 » انتشار نيابد و شاه ابو المعالى كه سيد زادهء
هامش
( 1 ) . در نسخه : پادشاه مغفور و غفران پناه و مغفرت پناه عبارت از نصير الدين محمّد همايون پادشاه پدر جلال الدين محمّد اكبر پادشاه است كه بعد از وفات به لقب جنت آشيانى ملقب شد .