كه توقتمش خان را از مملكت بيرون كرد و او پناه به حضرت صاحبقران آورد - چنانچه شرح آن در مجلّد اوّل مفصّل است - اروس خان چندگاه در سغناق مىبود و آنجا عمارتى ترتيب فرمود و براق اغلان در هشتصد و بيست و سه پناه به ميرزا الغ بيگ آورد و جناب ميرزا الغ بيگ او را تربيت فرموده اجازت داد و او به ولايت اوزبك رفته حاكمت الوس به دست او افتاد . در اين وقت به حدود سغناق آمده ايلچى پيش ميرزا الغ بيگ فرستاد و اظهار كرد كه به يمن تربيت شما الوس خود را ضبط كردم و به جوار شما آمده به عنايت مستظهرم . جناب الغ بيگ جهت آنكه پيش از اجازت آمده و مىگفته كه علفخوار سغناق شرعا و عرفا تعلق به من دارد يعنى جدم اروس خان در سغناق عمارت كرده او را جواب صواب نداد و امير ارسلان خواجه ترخان كه حاكم آن ديار بود از براق اغلان شكايت كرده باز نمود كه نوكران او را در اين جانب خرابى مىكنند و خود را حاكم مطلق مىدانند و لاف سلطنت مىرانند . ميرزا الغ بيك عزم آن طرف جزم فرمود و لشكرى عظيم ترتيب نمود و عرضه داشت به پايهء سرير اعلى فرستاد و شرح واقعه اعلام داد . آن حضرت از جنگ و خصومت كه سبب ويرانى عالم است منع فرمود . اما لشكرى تعيين فرمود كه در ظلّ رايت ميرزا محمد جوكى به جانب ماوراء النهر روند و در هفدهم ربيع الآخر متوجه سمرقند شوند .
و درين مقام زبدة التواريخ البايسنغرى اختتام يافت ، از تاليف افصح الفصحاء و المتكلمين ، اعلم النّسابه و المورخين ، منشى قواعد المآثر ، مفتى معاقد المفاخر ، جليس اعاظم السلاطين ، انيس افاخم الخواقين ، المختص بعناية الملك الأله نور الملة و الدين لطف اللّه المشتهر به حافظابرو الهروى مولدا و الهمدانى محتدا غفر اللّه له و تاريخ وفات و مدفن او در اين بيت مذكور است .
بيت
به سال هشتصد و سى و چهار در شوال * وفات حافظابرو به شهر زنجان بود